موهایت
که در باد شنا می کنند
چشمانم
غرق می شوند
در بلندای
آن تارهای ِ
موج موج ُ نیلگون
که دستان ِ آسمان را گرفته اند
و با هم مستانه می رقصند

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

ابرها
زیر ِ پایم
قدم می زنند
آنگاه
که از چشمانت
جام جام
شهد ِ شیرین ِ نگاه می نوشم

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

لباس ات
که در باد می وزد
نقش بستن ِ اندامت در آن
زیباترین طرحی ست
که تماشا دارد

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

گاهی اوقات
ضمیرها هم
بی معنی می شوند
آخر
چه کسی مــی گوید
من و تو
ما می شویم
وقتی که
در عشق ِ من
مَنی وجود ندارد
و هر چه هست تویی

نویسنده : حبیب صلحی زاده

گم شدم
و تو باز پيدايم کردي
غرق در آغوشت

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

آسمان نزدیک می شود
و زمین دور
انگار فاصله ی ِ میان این دو
تنها جان دادن ِ من بود ... !

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

در هر ثانیه ، ساعت ها
چشمانم را بر می دارم
و به سمت تو پرت می کنم
اما انگار هیچکدام به تو اصابت نمی کند
که حتی دمی به چشمانم بازدم دهد .

سنگدل !
زبان ِ دلم
تشنه ی ِ چشمان توست
می شود جرعه ای نگاهم کنی ؟

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

ای قاصدک
اگر زحمتی نیست
می شود سر ِ راهت
مرا هم به من برسانی ؟!
سالیانی ست که خودم را گم کرده ام ... ؟!

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

پلک که می زنی
دلم تاب می خورد . !

من ، مدتهاست که بند دلم را
به مژه هایت گره ی ِ کور زده ام !

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

قلبم به شهادت رسید
وقتی دیدم
که چشمان ِ تو
غریبه ای را طواف می کند ... !

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

چوپان ِ چشمانت که نی میزند
گله ی ِ دلشوره های ِ من آرام می گیرند
و آخ که چشمان ِ من
چه دوست می دارند
شنیدن ِ صدای آن نی
از دیدن ِ چشمانت . !

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

چشم در چشم آسمان
روی ماسه های نرم
لب ِ دریا دراز کشیده ای
و لب آسمان از لب ات
لب می گیرد
تا که لب ِ من
در حسرت ِ لب ات
به لب ِ رویاهای ِ با تو بودن
لب دهد .

نویسنده : حبیب صلحی زاده

از بلندترین قله ی ِ چشمانم
برفها
از داغ ِ تابستان ِ بغض
آب می شوند
تا که به رود بپیوندند
و سریزشان
بر دریای ِ سنگ فرش شده ای باشد
که تنها عابرش
دل ِ بی دل شده ی ِ من است
که هنوز
از کف ِ این دریا
و آخرین رد ِ پاهای ِ تو
خاطره های ِ خیس و تازه
صید می کند

نویسنده : حبیب صلحی زاده

همان یک لحظه کافی بود
که دلم
با دیدن ِ قرص ِ کامل ِصورتت
دچار ِماه گرفتگی شود ... !

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

چشمان ِ من
استاد ِ نقاشیند
لبخندی بزن
تا که آن را بردارد
و بر صفحه ی ِ سفید ِ قلبم
نقاشی کند

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

وقتی چشمانت
زبان به سکوت گشودند
ترجمه ی ِ حرفهای ِ تو را
لب های ِ به هم دوخته شده ات
زیر نویس کرد
"که من هیچ دوستت ندارم "
"برو"

نویسنده : حبیب صلحی زاده

دست ِ قسمت است
قسمت قسمت کردن ِ
دستهای ِ به هم قسمت شده

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

تو باید مرد باشی
که اگر بر دفتر نقاشی ِ زن
اثر ِ انگشت گذاشتی
رهایش نکنی
تو باید مرد باشی
و بدانی
که بر آن دفتر ِ پاک
تنها اثر انگشت توست که مانده به جا ،
تو باید مرد باشی
و بدانی
همیشه
همه جا  وُ همه کس
دفتر زن را سفید می خواهند
و اگر تو مرد باشی
خاطرت جمع
که به نام ِ زندگی و عشق
هیچ سفید دفتری
نمی گردد سیاه
و اگر تو مرد باشی ...

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

همین که
طلوع ِ عشق تو
از زندگی ام
رخت ِ غروب بست
در گلویم
بغض ریشه کرد
تا که گلهای ِ لبخند
از روی ِ لب ام
برای ِ همیشه
خشک شوند .

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

چشمهای ِ تو
گوشهای ِ من است
به غریبه که نگاه می کنی
گوشهای ِ من دیدنت را می شنوند

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

به خشکی ِ من نیا
که خیس خواهی شد .

آخر از نبودنت ،
یک دریا اشک
در من غرق گشته است .

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

آیا خبر به گوشَت رسید
که بعد ِ از رفتنت
آتش هم
از سوختن ِ جانم
آتش گرفته بود . !
بادها را تماشا کن
تا ببینی
که چگونه دیر زمانی ست
خاکسترم را
در میان ِ دستان ِ خود فوت می کنند . !

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

خوشبخت یعنی پیراهنت
که دَم به دَم
به تن اَت
دست می کشد . !

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

دیدن ِ تو
تشنه ام می کند . !
خوش به حال ِ آن دست
که به تو لب می زند .

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

اگر دریا
رنگ ِ دوشاب ِ رگ گرفته
فکر نکن که
تیغ برداشته
و شاهرگش را زده ... ! نه ... !
این همان دریایست
که بعد از رفتنت
دل ِ خون شده ی ِ تیکه پاره ام را
گفتی به آن بزن ... !

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

میان ِ بازوانم
از غم ِ نبودنت
سکته کرده است
بیچاره قلبم
آنجا را
هی تنفس ِ مصنوعی می دهد
اما فایده ای ندارد
انگار
آغوشم
برای ِ بازگشتن به زندگی
فقط
تنفس ِ طبیعی ِ لب ِ آغوش تو را می خواهد ... !

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

نیستی و ُ
از ترس ِ اتصال ِ خطوط خاطرات ِ جان کاهت
باد پا ، زندگی را دور می زنم
و برای آرامشی کوتاه مدت
به دور از هیاهوی ِمردمان ِ پر هیاهو
در وادی ِ راهپیمایی ِ ثانیه ها
که عروس ِ مرگ اند
خودم را در خود می نشانم
تا اندکی سلولهای ِ خاکستری ِ مغزم
که در مرز خاکستر شدنند
بدون ِ فکر کردن ِ به تو بیاسایند.

اما ای وای از این در خود نشستن
که برای ِ سایش ِ جانم کفایت می کرد !
یاد ِ تو هم که
انگار کارتن خواب ِ
تمام ِ کوچه پس کوچه های جانم شده است !
و تا ابدیت در من خیال ِ بیتوته کردن دارد
و رقص کنان به ریزش ِ سیاهی ِ موهای جوانم
درگودال ِ سپیدی که ارمغان ِکوچ کردن ِ خود ِ رقاصش بود
می خندد
و من از خود می پرسم
اینک من از درد نبودنت
که نه در خود ِ خودم
و نه بیرون از خودم
هرگز به تولد ِ آرامش نمی رسم
به کدامین نا کجای آبادی
که نشانی از بی نشانی ِ تو داشته باشد بگریزم ... !
به کدامین جا !

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

آرزو دارم
در آسمانها
زمینی داشته باشم
تا بر سنگ فرش ِ ابرها
به دور از زیبایی های ِ زشت این حوالی
قدم بزنم
خدایا
صدایم را می شنوی !؟
یا نکند
که آسمانت را هم
در این زمین
چال کرده ای ... !
مرا ببر
باشم یا نباشم
آب از آب تکان نمی خورد
.
.
.
باور کن
که دریا از نبود ماهی
هرگز نمیمیرد

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

همه می دانند
که مُرکب ِ شب
از دوات ِ چشمان ِ توست .

ای کاش می شد
که شب پره ها هم هرگز
در این دوات نپرند
چون هیچکس
توان فوت کردن ِ چشم ِ آسمان را ندارد !

نویسنده : حبیب صلحی زاده .

و اگر ماه مرد بود
دل هیچ اقیانوسی
در تلاطم ِ جزر و مد نمی افتاد .

و اگر خورشید
اندام ِ زنانه اش را عریان نمی کرد
کدامین آفتابگردان
سوی ِ چشمش را
بر کشیدگی ِ خط ِ چشم ِ آفتاب کش می داد !

و حتی وقتی برای ِ انسانها
کلمه ی ِ "زندگی "
با حروف "زن " آغاز می شود

دیگر این ملامت ِ ما چیست
که چرا آدم
از دست ِ حوا سیب خورد !

نویسنده : حبیب صلحی زاده .